«Ο ΗΛΙΟΣ ΠΟΥ ΔΥΕΙ»
Ο ήλιος που δύει Οι αναμνήσεις μου, ίδιες οι παλιές μου φωτογραφίες, ξεθωριασμένες από χρώματα, με πρόσωπα πια αυστηρά, προσβεβλημένα που ξέχασα. Οι πιότερο, παιδικές φίλες μου, έγιναν λησμονημένες στιγμές με πτυχές στα πρόσωπα· τα απομεινάρια τους σε κρύπτες μυστικές. Από την αχλή του χρόνου μου, αναδεύω το φως και το σκοτάδι μέσα μου, λογικά ζυγίζοντας. Μα οι θύμησές μου πάντα άμμος γίνονται, κατακρημνισμένη μες από τα χέρια μου, οδεύοντας στα γκρέμια της αβύσσου. Οι απώλειες, με τις δίχως πολύχρωμες πεταλούδες, διαρκείς... ©Λεμονιά Γεμουρτζίδου Painting by Igor Dubovoy
