«ΝΥΚΤΙΦΑΕΣ ΑΒΑΤΟΝ»
Νυκτιφαές άβατον Ενύπνιον Σελήνης είδωλο, την πρώτη των ημερών ορίζει. Νυχτοφόρο άστρο ονειρισμούς υφαίνει σε ψυχής παρορμήσεων μήτρα κρυφή. Νύχτα και Έρεβος το αίμα της συνείδησης ξυπνούν, τίκτουν την αγλαή ημέρα στα αρχέγονα σπλάχνα τους. Στα άβατα ενδιαιτήματα του νου, το υγρό στοιχείο τη μορφή του μεταβάλλει. Ιερουργεί σπαρακτικά το απόκοσμο φως, τις μυστικές της αβύσσου αισθήσεις ψηλαφεί. Στον νυχτερινό θόλο η Μήνη ξεχύνεται ορμητικά, σπάει τα αλυσιδωτά του ανεπίγνωστου χάους δεσμά. Ιδού! Η θεά του Φεγγαριού, η κοσμογονική κόρη δραπετεύει· καταλείπει του Κάτω Κόσμου το χάλκινο ανάκτορο, την ανήσυχη της απαρχής πλάσης αφύπνιση φέρει. Καταδιώκει τα αγρίμια της αταξίας, την αμόλευτη των αιώνων τροχιά χαράζει. Γενηθήτω το Φως στο πανάρχαιο σκότος. Και Φως εγένετο. Στης Λήθης και στης Μνήμης τις πύλες, η Μητέρα, η Ειμαρμένη, η Μοίρα διασταυρώθηκαν. Γενηθήτω η Μέρα στην απόλυτη σιωπή. Και Μόχθος εγένετ...