«ΓΕΝΟΣΗΜΟ»

Γενόσημο

 

Φθινόπωρο, δεν ήρθε όπως παλιά.

Τα φύλλα δεν κατάπεσαν ακόμη.

Της πόλης είναι έρημοι οι δρόμοι.

Ο άνυδρος καιρός και η σιγαλιά.

 

39,9° - με ψήνει ο πυρετός…

Θα τέλειωσε το λάδι στο καντήλι.

«Σαν δεις στο λυκαυγές λευκό μαντήλι»

μου είπες, θα ‘ναι ο χρόνος λιγοστός.

 

Το σύννεφο το στέρφο προσπερνά.

Κλινήρης. Έχω μέρες που δεν είμαι.

Καιρό θα ‘χω πεθάνει και θα κείμαι

με δίχως να προφτάσω τα υστερνά.

 

Κοιμάμαι και ξυπνώ με υπομονή.

Κοιτάζω το είδωλό μου πού ενυπάρχει.

Το σώμα μου κι αν άρχει δεν υπάρχει.

Σαν κράτος που κι αν τάζει δεν φρονεί…

 

Η ερινύα των λέξεων με ξυπνά.

Να βρεθώ μου γνέφει στο πηγάδι.

Πρώτη θέση μπάρκο για τον Άδη

κει που τα κλητά είναι τα θνητά.

 

©Λεμονιά Γεμουρτζίδου

 

Painting by Dorina Costras