«ΝΑ ΓΙΝΟΜΟΥΝ ΠΑΛΙ ΠΑΙΔΙ»

Να γινόμουν πάλι παιδί

 

Με γδαρμένα γόνατα, λερωμένα ρούχα, στραβοπατημένα παπούτσια

Ξαμολιόμουν σε δρόμους πραγματικούς να κερδίσω άλλη μια μέρα

Δύναμη μαγνητική το αδοκίμαστο στην ερμηνεία του Κόσμου

Με συντροφιά την κυρά του Φεγγαριού και μια λεγεώνα άστρων

Βυθιζόμουν σε δρόμους φανταστικούς να ζήσω άλλη μια νύχτα

Απόκρυφη ευτυχία από αλλού φερμένη αδίστακτα με μάγευε

Απόρθητα τα κάστρα μου στον νεραϊδόκυκλο

Εσωτερικοί δράκοι τρέχανε μακριά

Σκιές γεννούσαν γενναιότητα

Ανείπωτοι φόβοι κατέρρεαν

Μυστηριακές φωνές μαντάλωναν εφιάλτες  

Ισορροπούσα στο φως και στο σκοτάδι

Θυμόμουν τον όρθρο της ύπαρξης

Γνώριζα το θαύμα της ζωής

Αλεηλάτητο το σύμπαν μου

Ύφαινε το Πεπρωμένο το μαγνάδι των εμπειριών μου

Άφησε το σημάδι της η μοναχική Τύχη στην παλάμη μου

Ταξίδι αλλόκοτης μυσταγωγίας η πορεία μου

Με έφερε στη φυρονεριά ενός τελειωμένου ονείρου

Ανέτοιμη για τον ανήφορο του Γολγοθά μου

Λεηλατήθηκε το σύμπαν μου

Να μπορούσα να γυρίσω τον Χρόνο πίσω

Να γινόμουν πάλι παιδί

Να μπορούσα να βάλω τρικλοποδιά στη Μοίρα

Για να προλάβω να κάνω μία ακόμη στροφή

Άμπρα  Κατάμπρα…

 

©Λεμονιά Γεμουρτζίδου