«ΤΟΠΟΣ ΛΗΘΗΣ»

Τόπος λήθης 

 

Σαν άγγελος που έχασε τη θεία χάρη

Ακολουθούσες τα βήματά μου

Πατούσες στα αχνάρια μου

Περπατούσες και πατούσες την ψυχή μου

Περιπλανιόμουν με τη θηλιά στον λαιμό

Ανάμεσα στο ονείρεμα και στο τρόμαγμα

Θρόνοι και φυλακές της αγάπης

Ορθώθηκαν στην αόρατη πόλη μου

Βωμοί και θυσίες στον έρωτα

Αμπάρωναν πόρτες διαφυγής

Ώσπου φανερώθηκε το πρόσωπο του δαίμονα

Αναγνώρισα τον μεγαλύτερο φόβο μου

Ντύθηκα το χρώμα της ντροπής

Μύρισα τον χειρότερο εφιάλτη μου

Γεύτηκα την πίκρα της προδοσίας

Ώσπου χάθηκα στην απόσταση και στο σκοτάδι

Ξέμεινα στον χρόνο, πνιγμένη στη σιωπή

Το χθες, το σήμερα, το αύριο

Αιωρούνται στην ιλιγγιώδη ακινησία του μυαλού μου

Δεν ζουν τα τέρατα σε τόπο λήθης…

 

©Λεμονιά Γεμουρτζίδου 

Ζωγράφος Εύα Πελεκίδου