«ΓΟΡΓΟΝΑ»

Γοργόνα

 

Αλύτρωτη νύμφη Σεληνιακή

Από τις εσχατιές της νύχτας σαλαγάς

Στην απεραντοσύνη των ωκεανών

Κυριαρχείς. Άρχεις. Προστατεύεις.

Τον κολασμένο κόσμο των κυμάτων

 

Στις όχθες καθρεφτίζεις

Την απαράμιλλη ομορφιά σου

Πληγώνεις τα βράχια

Με τη δυνατή ουρά σου

Αιχμαλωτίζεις τις ηλιαχτίδες

Στα ματζέντα λέπια σου

Ξεδιψάς την άμμο

Με το ανεκτίμητο δάκρυ σου

Καρφώνεις ψυχές ναυτικών

Με την ασημένια χτένα σου

Το φως της Φοινίκης

Σκλαβώνεις στα μάτια σου

 

Βυζαγμένη με το αθάνατο νερό

Στον βυθό του κορμιού σου κρατάς

Τον κύκλο του μύθου

Τα μάγια της θάλασσας

Τη σκιά του θανάτου

 

Θα 'θελα…

Γοργόνα να 'μουν

Να πλανιέμαι

Στους υδάτινους χάρτες

Να μην ρίζωνα στη στεριά

Κι ας με λέγανε

Καταραμένη…

 

©Λεμονιά Γεμουρτζίδου

 

Ζωγράφος Εύα Πελεκίδου