«ΟΠΩΣ ΗΡΘΑ»

Όπως ήρθα

 

Και πάνε και έρχονται

Οι Ανέστιες ψυχές στη Γης

Με βήμα αέρινου χορού Δερβίσηδων

Σύρριζα γλιστρούν στην Κοσμοστέγη

Του χρίσματος το λάδι

Να ξοδέψουν πρόσχαρα

 

Κι όταν το σύθαμπο

Σκαλώσει στα μάτια τους

Ισάξιος φίλος

Ο Θάνατος…

Αδερφός του ελέους

 

Κι όταν οι αυλακιές της ζωής

Χαράξουν τη σάρκα μου

Κι όταν η αντάρα

Ξεθυμάνει μέσα μου

 

Θα φύγω από αυτόν τον Κόσμο

Όπως ήρθα …

Μόνη και χωρίς τίποτα 

 

Θα κινήσω με σταθερή περπατησιά

Για τους λειμώνες του Αχέροντα

 

Κι όταν χορτάσω τη δίψα μου

Στης Μνημοσύνης τα νερά

 

Τότε…

 

Επιτέλους θα μάθω

Θα γνωρίζω για τα πριν και μετά παραλειπόμενα

Για τα δίχως εμένα...

 

©Λεμονιά Γεμουρτζίδου

 

Photo by Bill Brandt