«ΤΟ ΔΕΝΤΡΟ ΤΗΣ ΓΗΣ»

 Το Δέντρο της Γης

 

Βγήκαμε από τις σπηλιές

Διασχίσαμε βουνά, πεδιάδες

Περάσαμε ερήμους, παγετώνες

Μέχρι που μάτωσαν τα πόδια μας

Αντέξαμε έως τα σήμερα.

Αντέχουμε κι ας τρίζουν οι σπάγκοι

Σε λεηλάτων χέρια μισθοφόρων

 

Σε ταραγμένους κύκλους ζωής

Κρυβόμαστε πίσω από τοίχους

Σπαταλάμε τον χρόνο μας

Στο κυνήγι του εφήμερου

Λησμονήσαμε πως είμαστε

Από το ίδιο υλικό φτιαγμένοι

Πιστέψαμε τη φλυαρία του πυρετού

Αποκλίναμε της αποστολής μας

Η παρακμή και ο μαρασμός

Δεν είναι παρά μία εξωτερίκευση

Εσωτερικής πραγματικότητας

Απαρχής της ύπαρξής μας

Επιβιώσαμε. Επιβιώνουμε.

Μα χάσαμε το φως μας

Το δικό μας Φως

Το είδος μας θα αφανιστεί

Στις παλίρροιες του Χρόνου

 

Ιερουργώντας το χέρι του Θανάτου

Βυθίζει τα νύχια του

Ματώνει τις ρίζες της γης

Το Γέρικο Δέντρο της

Σπαρταράει. Υποφέρει. Φυλλορροεί.

Αψηφά τον Θάνατο καθώς

Πριν να πέσει το τελευταίο φύλλο

Δυναμικά θα αναγεννηθεί

 

Πόσος Χρόνος μας μένει;

Μπορεί χρόνια

Ίσως μέρες

Μπορεί ώρες

Ποιος θνητός με αγνή καρδιά

Θα πείσει τους θεούς

Να συγχωρέσουν την ιεροσυλία μας

Να μας λυπηθούν…

 

©Λεμονιά Γεμουρτζίδου 

 

Art by Eric Valdes