«Η ΠΟΙΝΗ ΜΟΥ»

Η ποινή μου

 

Ξανά και ξανά…

Ανταριασμένη, σαν μαύρο σύννεφο

Τυραννικά γυρνά η σκέψη μου

Σε ακύμαντα νερά μνήμης

 

Ζευγαρώνουν οι ώρες μου

Με αδέσποτες σκιές που δεν φαίνονται

Με μετέωρες απαντήσεις που με μπέρδεψαν

Με φεγγάρια ψευδώς φέγγοντα

Στα βαλτωμένα νερά των υπονόμων

Της απανταχού σκοτεινής κτίσης

Σαγηνεύοντας με, βέβηλα

 

Αβάσταχτα εντός μου

Σπαράζουν. Εγκληματούν. Αιμορραγούν.

Η ρέμβη του απατηλού έρωτα

Το κεντρί του φιλιού της προδοσίας

Η γητειά του ξένου ονείρου

Το στίγμα του αναπάντητου γιατί

Η φωτιά της βασανιστικής άφεσης

 

Άλυτοι στο μυαλό μύριοι κόμποι

Μάρτυρας μοναδικός η ψυχή μου

Το άλαλο ουρλιαχτό…

 … η ποινή μου.

 

©Λεμονιά Γεμουρτζίδου