«ΨΗΛΑΦΩΝΤΑΣ ΜΙΑ ΦΛΕΒΑ»

Ψηλαφώντας μια φλέβα

 

Τον έρωτά μου, με λυγμό

θα στερνολευτερώσω,

δίχως ποτέ τον χωρισμό

σ’ αυτόν να φανερώσω.

 

Με δίχως πάθος, θα βληθεί

στις πλέξεις και στις ρίμες,

κι άλλο δεν θα ‘χει, να κριθεί

στις σωρευμένες μνήμες.

 

Δεν είχα λάθος, φανταστεί

κι έξω δεν είχα πέσει!

Αυτόν οπού ‘χα ονειρευτεί

πως κράταγε απ’ τη μέση

 

τον είχα εμπρός μου, ζωντανό,

να με φιλά, να λιώνει,

να μου γεμίζει το κενό,

με δίχως να πληγώνει.

 

Ήταν ο Δάντης μου, κι εγώ 

γι’ αυτόν η Βεατρίκη,

που νοιάζονταν να μην πληγώ

στου ανέραστου τη φρίκη.

 

Ήταν τα πάντα και διαρκώς

μι’  άνοιξη, καλοκαίρι!

Ήταν ο τρόπος του, καθώς

με κράταγε απ’ το χέρι.

 

Κι έπειτα... λίγο αργότερα,

είχε τη στάση αλλάξει.

Μ’  ένοιωσα ξένη, αμφότερα·

λες κι είχα εγώ διαπράξει

 

το φονικό...! Μα ορκίζομαι

στη ρίμα που τελειώνω,

από της πλέξης τον καημό,

τον στερνολευτερώνω!

 

(Mένα με λένε Λεμονιά!

και συμβουλές παράσχω

Μ’  αυτούς, που ο μήνας έχει εννιά...

δεν θέλω να συμπάσχω).

 

©Λεμονιά Γεμουρτζίδου

 

Art by Ivan Pili