«ΟΡΜΗΝΙΑ»

Ορμήνια

 

Όπου πρέπει να πας κι όπου οφείλεις να φτάσεις

κι όσες στράτες σου πρέπουν στη ζωή, να διαβείς.

Μόνο πρόσεχε, αυτήν την ψυχή σου μη χάσεις.

Στους δαιδάλους του νου σου μη δεχθείς να χαθείς.

 

Στο ταξίδι σου αυτό, παραδείσους θε να ‘βρεις

και κολάσεις, σαν ίδιες της αβύσσου στιγμές.

Όθε στάσεις μην κύψεις της κατάντιας της μαύρης.

Μηδέ δέξου, σε αχλές να κουρνιάσεις, ρωγμές.

 

Οι έρωτές σου, πληγές της ψυχής να μην γίνουν

και μακάρι, με λάμπος το στρατί να φωτά

καθώς διάγεις εκεί που οι στιγμές χαρά δίνουν,

κει που η νιότη, παιδούλα, γελά, παίζει, ρωτά.

 

Όπου οφείλεις να πας κι όπου πρέπει να φτάσεις

κι όπου στάσεις, θυμήσου, δουλικά, μη δεχθείς...

Το ένθεο Φως της ψυχής σου να προσέχεις μη χάσεις,

στις λεωφόρους του νου σου ν' αγαπάς να σε ζεις...

 

©Λεμονιά Γεμουρτζίδου