«Η ΣΤΟΙΧΕΙΩΜΕΝΗ»

Η στοιχειωμένη

 

Ήθελα να ‘μαι ερωτικό στοιχειό της νύχτας, ν’ αγρικώ

τ’ άνθος που θάλλει·

κι όταν θα φτάνει το πρωινό, να αναπολώ το εσπερινό

το δείλι πάλι.

 

Η άρχουσα ρίμα της πλεκτής να ‘μαι κι ο βράχος της ακτής,

στ’ άστρα από κάτω,

κι όπου θα φθίνει η σιγαλιά, του ναυαγού η στερνή αγκαλιά

να ‘μαι, να δράττω.

 

Σύντριμμα να ‘μαι αερικό και υπό το σμήνος το αστρικό

διάπυρη σκόνη,

να κατακάθομαι ως πληγή στα πλείστα όσα έχω θιγεί·

τι με στοιχειώνει…

 

Κάμα γλειμμένη φονικά για όσα απ’ τα μύρια φοβικά

να ‘μαι, να βάλλω!

Κι όσα φορτώθηκε η ψυχή, να τα μπορώ με μιαν ευχή,

να τ’ αποβάλω.

 

©Λεμονιά Γεμουρτζίδου

 

Painting by Jose Luis Munoz Luque