Φύσηξε άλγος, θάνατος, ζόφος
με τούτα βάφτηκε στο ψηφιδωτό της ψυχής
ο αναπόφευκτος αόριστος του αύριο
άμοιρε θνητέ μες στις διαχρονικές σιωπές
πόσες πληγές να επουλώσεις
Κάτοικε της φοβικής και πένθιμης Γης
αντίδοτο μην αναζητάς της καταστροφής
Πάλι, και πάλι, και πάλι…
…στο ίδιο αίνιγμα θα ξημερώσεις.
©Λεμονιά
Γεμουρτζίδου
Painting
by
Santiago
Carbonell
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου