«ΩΡΑ ΜΗΔΕΝ»

 Ώρα μηδέν

Κάποτε στον Χρόνο…

Τετέλεσται καθώς ψιθύριζε

Την ώρα που το αθώο αίμα Του

Πότιζε τον σταυρό του μαρτυρίου

Ο Όφις του απείρου άλλαξε το ψυχρόαιμο δέρμα του

Συρίζοντας στο λάκκωμα της Κόλασης

Ο Άρχων της απώλειας λούστηκε με περιττώματα καταραμένων

Φρίττοντας στο βασίλειο των Σκιών 

Το Αχανές στην απόλυτη αγνωσία του

Γεννούσε μύριες δυνατότητες

Αμέτρητα μορφώματα θανάτωνε

 

Αιώνες μετά…

Βαδίζει η ανθρωπότητα

Τον δρόμο του Γολγοθά

Απροκάλυπτα στρεφόμενοι

Στους θαμπούς καθρέφτες μας

Ο Ιούδας Ισκαριώτης

Ξεδιάντροπα μας φιλά

Ο Πόντιος Πιλάτος

Νίπτει τα χέρια του λυτρωτικά

Ο Γύφτος Σιδεράς

Μαύρα καρφιά σφυροκοπά

 

Κάπου στο Κοσμικό…

Η Οδός της Αληθείας είναι ανοιχτή

Μα και κακοτράχαλη για όλους

Άνθρωπε, του ονείρου περιπατητή

Η φωνή πριν σου κλέψει τον ύπνο

Δεκατέσσερις στάσεις

Μυσταγωγικών βημάτων

Αρκούν πριν να διαβείς

Το κατώφλι του Άδη

Ποιος από εμάς θα σώσει

Από τον βόρβορο την ψυχή του

 

Ποιος είναι έτοιμος να τολμήσει…

…να κοιτάξει το απύθμενο βάθος του; 

 

©Λεμονιά Γεμουρτζίδου

 

Ζωγράφος Γιάννης Νίκου