«ΠΑΡΑΛΗΡΗΜΑ»

Παραλήρημα

 

Ποιος παράξενα γνώριμα εμφανίζεται

Σαν κλάμα μωρού σε αλλόκοτες στιγμές

Σαν ψίθυρος καθοδήγησης σε περίεργες τοποθεσίες

Σαν γέλιο τρελού σε εφιαλτικές καταστάσεις

Ποιος απλώνει τον χάρτη της διαδρομής μου

Στο βαμμένο τραπέζι της καρδιάς μου

Ποιος με ρίχνει στη μεγάλη φωτιά

Για να γνωρίσω το αληθινό και να γελώ με το ψέμα

Ποιος μου οπλίζει το χέρι με αστραφτερό λεπίδι λέγοντάς μου

Να ελέγχεις το μαχαίρι! Μην το στρέψεις καταπάνω σου!

Ποιος από τη μια με αλυσοδένει στον φόβο

Ενώ από την άλλη μου προσφέρει το κλειδί της ελευθερίας μου

Ποιος στην ανίδωτη κονίστρα του μυαλού μου

Όταν επιβιώνω από το ακατόρθωτο και αγέρωχη στέκω

Με στεφανώνει με δάφνες, μα αν προδοθώ εκ των έσω με χλευάζει 

Ποιος στέλνει τα αδηφάγα τέρατα να με σκοτώσουν

Και την ίδια στιγμή μου τραγουδάει πως δεν θα πεθάνω ποτέ

Ποιος ορθώνει κίβδηλα είδωλα, ξυπνά δράκους, βεβηλώνει ερημοκλήσια

Ενώ με προτρέπει να προστατεύσω τις αόρατες πόλεις μου

Ποιος σαν μπερδεύω τον στόχο με την αιτία, την παγίδα με τη θυσία

Μου υπενθυμίζει πως μόνον εγώ ορίζω τον κόσμο που δημιούργησα

Ποιος όταν λιγοψυχώ ή ολομόναχη νιώθω στον πυρετό του αίματος

Αγωνίσου, παραδώσου, ή τρέχα… μου φωνάζει;

 

Εαυτέ μου πώς μπορείς…

  …να είσαι τόσο μα τόσο ανελέητος;!

 

©Λεμονιά Γεμουρτζίδου