«ΑΦΡΟΕΣΣΑ»

Αφρόεσσα

 

Πώς ξενιτεύεται η ματιά σαν βλέπω θάλασσα!

«Της Κυριακής τα κύματα, είναι παρηγόρια...»

Μαντίλι έχω για σε - που ζούμε χώρια.

Που ξόδεψα τα νιάτα μου και χάλασα.

 

Σηκώνει αγέρας την αρμύρα και δροσίζομαι.

«Ο αχός του ανέμου πώς σε αναστατώνει...»

Στης χρυσαυγής το Φως, σου ορκίζομαι,

σαν δεν θωρώ η θωριά σου με σκοτώνει.

 

Εγώ, βυθίζω το γυμνό κορμί στη χάρη της.

«Των καιρικών η ανάγνωσις και η μήνις...»

Στο κιάλι σου με ντύνεις και με γδύνεις,

στο απύθμενο πριν γείρω το κλινάρι της.

 

Εσύ, καράβι πού ξανοίγεται και χάνεται.

«Μειλίχια θα προσμένω σε μιαν άκρη…»

Τους στίχους μου, στην άρμη της μαράνετε

με δίχως χαμογέλιο και με δάκρυ.

 

©Λεμονιά Γεμουρτζίδου

 

Painting by Alex Alemany