«ΑΓΚΑΘΙ»

Αγκάθι

Κάθε του Ιούλη, επαίρεται να λέει πως μ’ αγαπά 

και στα γενέθλια, πως μαζί στις δεκαπέντε, θα ‘ναι.

Χρόνια μου αλώνει την ψυχή και μου την κατακτά

με υπόσχεση, στα ερωτικά ταξίδια του πως θα ‘μαι.

 

Η αγάπη... χίμαιρα είναι για ‘με, σε πέλαγο ανοιχτό

κι εγώ, σωσίβιο ναυαγού στου πάθους του τα βάθη.

Κλίνες και γύρω μου ο γκρεμός στρεβλός ν’ αποριχτώ

γυμνή, πού χάσκει ο δαίμονας στου πόθου μου τ’ αγκάθι.

 

Εντός μου, μαίνονται οι καιροί σ’ ερημικές ακτές

κι όπως, τσακίζουν μέσα μου τα δάκρυα, εκεί σπάζουν.

Ρούχο σκεβρό είν’ ο έρωτας μες σε αγκαλιές ειρκτές...

Κάποιες, που κρύβω μέσα μου, δείτε τες πώς σπαράζουν.

 

Ήρθε ο καιρός που μ’ άλλαξα και πια που μ’ αγαπώ

και στα γενέθλια, ως είθισται στις δεκαπέντε, του Ιούλη,

αλώνω μόνη την ψυχή και μου την κατακτώ

και ταξιδεύω...! Λεύτερο, μοναχικό αγριοπούλι.

 

©Λεμονιά Γεμουρτζίδου

 

Painting by Marcela Bolivar