«ΕΚΑΤΗ ΝΥΧΤΑ»

 Εκάτη Νύχτα

Ξεδιπλώνεις τον σκοτεινό μανδύα σου

Από το γέρμα του ήλιου

Αρπάζεις τον νυγμό του χρησμού

Από τα αλυσοδεμένα του Κρόνου πόδια

Για να κινήσεις αμέτρητα μύρια αστέρια

Σε έκστασης χορού μυστηριώδους

Εκεί στην απώτατη Δύση

Έξω από το σκιώδες σου άδυτο

Μεθυσμένη η Αδράστεια

Κύμβαλα και τύμπανα χτυπά 

Ξεσηκώνει τον Θάνατο 

Τον Ύπνο ξυπνά

Εκάτη Νύχτα

Μες στης γητειάς σου 

Τα μαβιά αστραφτερά νερά

Παντρεύεις ομιχλιασμένα βουνά

Σπηλιές αερικών εγκοσμιώνεις

Προστατεύεις μπουντρούμια βαθιά

Ερωμένη του Ερέβους

Βλέπεις τα αόρατα

Τα ανείπωτα προσεγγίζεις

Γεννημένη από την απάτη του Χάους

Θηρεύεις το άγνωστο

Το γνωστό ξεγελάς

Στάζουν μαγγανεία αρχαία

Τα κορακίσια ξέπλεκα μαλλιά σου

Αγρίμια. Πεινασμένοι. Δολοφόνοι. Αρπαχτικά

Ξετυλίγουν τον μίτο σου

Περιπλανιούνται με φιγούρες απόκοσμες

Ψιθυρίζουν τον μύθο σου

Αλλοπαρμένη κόρη πρόφτασε

Προτού σίδερα ερριμμένα

Μάγμα ονείρου πετρώσουν

Κυρά αλαφροΐσκιωτη βιάσου 

Τα ανάκουστα αφουγκράσου

Ξελογιάστρα θεά

Μαύρες σκιές στο μαύρο κεντάς

Ανείπωτες τρομάρες στο διάβα σου σκορπάς

 

Το μαυλιστικό ρούχο σου φορώ...

...νύχτα ντύνομαι κι αντέχω.

 

©Λεμονιά Γεμουρτζίδου 

 

Painting by Alexander Shubin