«ΘΑ ΠΛΗΓΩ»

Θα πληγώ

 

Θα πληγώ το Φθινόπωρο πού τα φύλλα κάτου

μοναχά θα σήπονται δίχως αύριο να ελπίζουν.

Πού τ’ αυτόχειρα κείτονται θε να στέργω κι ακόμη

θε να πω πόσο ανώφελο στο κενό να γκρεμίζουν. 

 

Θα θρηνώ τη θάλασσα π’ αντικρίζω τη στέρφα,

των ανέμων τις άπνοιες δίχως ψίθυρους διόλου.

Όπου η άμμος δύσβατη για τ’ αχάριστο πέλμα, 

θα μιλώ, θρηνώντας κει στ’ ακροχείλι του μόλου.

 

Για τα σύμπαντα τ’ άπειρα θε να λέγω, τ’ αστέρια

και πώς, δίχως το φως απ’ τον ήλιο, θα σβήσουν.

Θα πονώ γνωρίζοντας πως μια μέρα θα υπάρξει

η αδυσώπητη ώρα, που όλα αυτά θα γκρεμίσουν.

Για τους μύριους έρωτες με την πένα μου αιφνίδια

θα μιλώ, εξηγώντας πώς, τ’ ανεκπλήρωτα πάθη.

Θα πληγώ με τις σκέψεις μου για έναν έρωτα μόνο·

στα «Γιατί» και στα «Πρέπει» του θα χαθώ πριν με μάθει...

 

©Λεμονιά Γεμουρτζίδου 

 

Painting by Sir John Lavery