«ΛΑΓΟΥΔΟΤΡΥΠΑ»

Λαγουδότρυπα

Σε αυτήν τη σπάνια κάθοδο

Τυχαία γίνομαι μιαν άλλη

Δραματικά ελεύθερη

Μετέωρη τραγικά

Σε έναν λαβύρινθο παραίσθησης

Όπου ο Χρόνος διαρκεί

Όσο το όνειρο ή ο εφιάλτης

Πυροδοτείται το Ένστικτο

Διεγείρεται το κέντρο του Εγώ

Αφυπνίζεται το Ασυνείδητο

Αναμετριέμαι με ίσκιους

Όσα ξέχασα θυμάμαι

Ακολουθώντας το λευκό κουνέλι

Στο αιθεροβάμων του λαγουμιού 

Πραγματικά δεν ξέρω αν μοχθώ 

Χρόνια, μέρες, ώρες, λεπτά 

Το κρυμμένο πετράδι για να βρω

Στο απροσμέτρητο βάθος του  Όλον

Αν φτάσω έχοντας σώας τας φρένας

Εκεί που ακουμπά το χέρι του Θεού

Αλάνθαστα η Μνημοσύνη αιώνες κεντά 

Και καίει η ανάσα του Διαβόλου

Λαχταρώ να με τραντάξει στο ακίνητο ταξίδι

Το θαύμα, η υπέρτατη αλήθεια, το ατύχημα  

 

Φοβερή. Θαυμασία. Λυτρωτική. 

Από το τούνελ της λαγουδότρυπας 

Ακούστηκε της Αλίκης η φωνή

 

Κόρη της αβύσσου τι να φοβηθείς…

…τώρα να πετάξεις μπορείς!

 

©Λεμονιά Γεμουρτζίδου 

 

Painting by David Stoupakis