«ΣΥΝΤΡΙΒΗ»

Συντριβή

 

Απόκαμα! Να αγαπηθώ...

Στο ζοφερό ταξίδι, 

στη μοναξιά βυθίστηκα 

το λογικό να βρω.

Λεπίδι τώρα οι σκέψεις μου, 

σαν σε αγρυπνίας στασίδι. 

Μι’ άβυσσο τι ονειρεύομαι 

και σκοτεινό ουρανό.

 

Προσκάλεσα τον Θάνατο, 

μα αρνήθηκε στα ερέβη.

Σ’ έναν θεό αντιμίλησα, 

μ’ απόκριση καμιά.

Τα έρημα τ’ άστρα σκέφτηκα

κει που ο ψυχή ημερεύει,

μα μ’ έλκει αυτό το σύθαμπο... 

και η μέσα μου ερημιά.

 

Στο απόκοσμο θα καρτερώ, 

για ν’ αγαπήσω πάλι. 

Σε ανίερο ύπνο του νερού, 

για εσέ δω θα σταθώ. 

Γρυπές σιωπές και σβήνομαι 

με απαντοχή στη ζάλη. 

Αφορισμένη στον Σταυρό, 

μου λες, μην φοβηθώ...

 

Μία του Έρωτα αγκαλιά, 

προσμένω και σωπαίνω. 

Στου λυκαυγές το ανείπωτο 

και θα σ’ ακολουθώ... 

Στ’ άγνωστο πώς βυθίζομαι... 

Ποιον με λουλούδια ραίνω; 

- Πώς σ’ ήθελα! - Μα δεν μπορώ! 

Στο χώμα, εδώ, που ανθώ...

 

©Λεμονιά Γεμουρτζίδου