«ΧΑΡΙΝ ΕΥΓΝΩΜΟΣΥΝΗΣ»

Χάριν ευγνωμοσύνης

 

Στον Κώστα Βάρναλη

 

Πάντα σαν έγνοια σου, είχες στις λέξεις

της ψυχής τα ερωτήματα και του νου.

Με ρίμες ξέθαρρες σε μύριες πλέξεις, 

για το δίκιο εκφραζόσουν, του ταπεινού.

 

Κι έλεγες, πως ήθελες τον κόσμο ν’ αλλάξεις,

για τ’ ανθρώπου το μέρισμα και το βιός.

Μία στάλα με πάλη ταξική για να στάξεις,

να τρομάξει ο αφέντης κι ο ισχυρός.

 

Προς εσέ κλίνω, εγώ, η ευγνωμονούσα…

Θα ενδυθώ την πίκρα μου κι όταν κληθώ,

θα φροντίσω να ραίνω τα μύρα που αντλούσα

στον νεκρό σου· με δέος να υποκλιθώ

 

και να πω, πως πλέκω θυμούς και συμπλέκω

με ρίμες, για τ’ άδικο και τις ντροπές.

Τα φαιδρά ξεπλέκω και μετά τ’ αναπλέκω

κι είμαι χρόνια σε ρήξη με το  «α π ρ ε π έ ς».

 

©Λεμονιά Γεμουρτζίδου

 

Art by Marcela Bolivar