«ΜΟΝΟΛΟΓΟΣ»

Μονόλογος 

 

Ξύπνησα πριν να σπάσει η πρώτη κοσμική σιωπή

και πριν να φανεί η πρώτη του ήλιου ανατολή.

Ντύθηκα το ρούχο της λάσπης και από τον Σείριο βούτηξα στη Γη. 

Είμαι το κέντρο που περιέχει το Εφήμερο και την Αθανασία.

Είμαι ο κρατήρας ενός Ηφαιστείου και η καρδιά ενός Γαλαξία.

Είμαι πέρα από τη Λύτρωση και πέρα από την Αμαρτία.

Στις φλέβες μου ρέει το άμωμο αίμα, της Μεγάλης Μητέρας.

Είμαι η φοβερή φωνή της Ερινύας και ο ανίερος τρόμος της Νέμεσης.

Είμαι το άχραντο Περιστύλιο του Κόσμου.

Δίνω νόημα στο τρίμμα του ψωμιού και στη στάλα του κρασιού.

Αφήνω στο τραπέζι μιαν αλήθεια και ένα μαχαίρι.

Χωρίς εμένα, στάσιμες θα μείνουν οι πλημμυρίδες της Μοίρας.

Χωρίς εμένα, παντέρημος θα κλάψει ο Χρόνος.

Το άλικο ρόδο μου, μιαν αλυσίδα αιώνων δημιουργεί.

 

Το όνομά μου…

. . . Γ υ ν α ί κ α . 

 

©Λεμονιά Γεμουρτζίδου

 

Painting by Karol Bak