«ΕΠΙΛΟΓΟΣ»

Επίλογος

 

Κι έπειτα 

ένα σου χάδι, μόνο... 

στον επίλογο τρυφερό.

Και με γλώσσα εύηχη 

καθώς της ρύμης, 

άλωσες τα σαστισμένα μου πάθη. 

Με τους ψιθυρισμούς απάνεμους

και απαλούς στις εισδύσεις 

μάθε με 

χάριν της ποίησης,

να νοιώθω,

ως να γίνω μάρτυρας 

πολλαπλώς 

στο κόκκινο των αισθήσεων.

 

©Λεμονιά Γεμουρτζίδου