«ΕΣΠΕΡΙΝΟ ΦΩΣ»

Εσπερινό φως

 

Σπασμένη ψυχή…

Πώς να ημερέψεις 

Όταν θα πρέπει να επιδοθείς

Στο ανεξερεύνητο λευκό,

Εκεί που φλοισβίζει 

Τους στίχους της η Ερατώ;

 

Οφείλεις…

Με το ανάρμοστο να κονταροχτυπηθείς

Ή το αρμόζον πρέπον, 

Σε δασοτόπι πάντα αχάραγο

Πού στραφταλίζει στα νερά η σελήνη

Ως χίμαιρα – 

Πληγή φιλιού στα χείλη σου…

 

Ψυχή φθαρτή, ανεξερεύνητη

Να αγάλλεσαι ευγνώμων 

Και ως αθάνατη,

Γαλήνια,

Τ’ ανείπωτα 

Τα τιμαλφή σου

Πάντα χαίρου!

 

©Λεμονιά Γεμουρτζίδου 

Ζωγράφος Αντιγόνη Τσατάλα