«Η ΠΟΡΝΗ»

Η πόρνη

 

Κι έπειτα, λέω, πως χάραξε

στο απόσταγμα της μνήμης.

Απομεινάρι σύντριμμα

κι όπου σκοτάδι, εγώ.

Στης αρνησιάς το κάλεσμα,

το ξωτικό της ρύμης.

Δίχως ψυχή πια, σκέφτομαι,

μπορεί και να πληγώ.

 

Με προτροπές τι βύθισα

σε κόρφους παγωμένους.

Κενό, θολό το βλέμμα μου,

τα χείλη μου σιωπή.

Το σώμα μου κατάλληλο

για έρωτες πληρωμένους.

Το άλικο φως συνήθισα, 

της γύμνιας, τη ντροπή.   

 

Βρισιές! ξύλο! ταπείνωση!

Στις κλίνες που αμαρταίνω

τ’ ανθρώπινα θεριά…

Τις νύχτες, μόνη, κλαίγοντας,

ελπίζω και πεθαίνω.

Συνήθισα την άβυσσο

και την απανθρωπιά.

 

Κι έπειτα, σκότος κι έρεβος.

Του νταβατζή μου η κάμα,

με πλήγωσε κατάστηθα,

κι απόκαμα! Νεκρή…

χρόνια τώρα πού κείτομαι,

που η ζήση μου ένα δράμα.

Δίχως με κείνο τ’ όνειρο,  

που νόμιζα, αντικρύ…

 

©Λεμονιά Γεμουρτζίδου 

 

Painting by Fabian Perez