«ΜΕΧΡΙ ΤΕΛΙΚΗΣ ΠΤΩΣΕΩΣ»

Μέχρι τελικής πτώσεως

 

Τόσος μόχθος

Τόση αγωνία

Τόσος πόνος

Για μια θέση στον ήλιο

Ολημερίς – Ολονυχτίς 

Να παλεύουν εντός σου

Άγγελοι και Δαίμονες

Να σταματάς, να διστάζεις, να λιγοψυχάς

Σαν ξεραμένη κηλίδα αιμάτινη

Πάνω στην όψη του Κόσμου

Να σε κοιτάζει ο αρραγής Θεός

Από την οξυκόρυφη σιωπή του Σύμπαντος

Κι εσύ μάταια να γυρεύεις  

Απαντήσεις από τα αναπάντητα

Να κατρακυλά η ζωή

Σαν φαγωμένο τρόχαλο

Στων δρόμων τις επικίνδυνες στροφές 

Στα ρείκια, στα ακρόγκρεμνα, στα χαλίκια

Κ ι εκεί που σμίγουν τα στάσιμα νερά

 

Οι ασφόδελοι του λειμώνα μαβί σταλάζουν στη Δύση…

…ο Περαματάρης διαλάμψασα φαντάζει σκοτεινιά.

 

©Λεμονιά Γεμουρτζίδου

 

Painting by Babette Van Den Berg