«ΑΜΑΔΡΥΑΔΕΣ»

Αμαδρυάδες

 

Κανείς δεν τις βλέπει…

…δεν τις ακούει κανείς.

 

Ο ανεξήγητος και μαγικός κόσμος τους

Πνίγηκε στο σίδερο και στο τσιμέντο

Μυστήρια ξυπνούν από τον ύπνο τους 

Στου μαύρου βράχου την απάτητη σπηλιά

Σαγηνευτικά λικνίζονται στο σεληνόφως

Και με αδιόρατη γλυκύτητα αιθέρια 

Δρόμους τοξεύουν με αστερόσκονης βέλη φωτεινά

Στους βάλτους, στα σύδεντρα, στα τρίστρατα, στους λόφους

Μεταμορφώνουν, μεταμορφώνονται και κατοικούν

Στην παλάμη που άδεια απλώνει και ζητά

Στις κίτρινες ρίγες της μέλισσας

Στα δαχτυλίδια του σταριού

Στην αυλακωμένη φλούδα του δέντρου

Στις δροσοστάλες του σκοτεινόλουστου υάκινθου 

Στα κλειστά βλέφαρα

Στο λυκόφως της ανάμνησης

Στο πισωγύρισμα της αδικοχαμένης Ευρυδίκης στον Άδη

Κι εκεί που τραγουδάει το νερό

Όταν το όνειρο

Νικάει τον εφιάλτη.  

 

Αν είστε τυχεροί και δείτε Ξωτικό 

Επτασφράγιστο κρατήστε το μυστικό 

Και μέχρι να τελειώσει η βάρδια σας στη γη

Να είστε σίγουροι πως θα σας επισκεφτεί

Ειδάλλως μέχρι ο ίσκιος σας να σας απαρνηθεί

Αλώβητος δεν θα μείνει κανείς… 

 

©Λεμονιά Γεμουρτζίδου

 

Painting by Arantza Sestayo