«ΕΠΙΚΛΗΣΗ»

Επίκληση

 

Με τα γαμψά νύχια του

Ο Θάνατος έγδερνε τους τοίχους

Μερόνυχτα παραμόνευε ο Ερμής

Τη θύρα να ξεμανταλώσει της Δύσης

Πόνος, δάκρυ, στεναγμός

Στου Χρόνου παρασύρθηκαν τον κυκλώνα

Η ψυχή σου ανάλαφρη και απέθαντη

Σεργιανάει στα περβόλια του Ουρανού

Χώμα και σποδός το σώμα σου

Κείτεται στα έγκατα της γης 

 

Στερνή παράκληση… 

Στου απείρου Μύστη της σιωπής

Κυκλάμινα μαβιά να ευλογήσουν

Της ταφόπλακάς σου τα ραγίσματα 

Κι εγώ…

Θα αγροικάω τις νύχτες

Τη μορφή σου να δω

Στο αρχέγονο των αστεριών στραφτάλισμα

 

©Λεμονιά Γεμουρτζίδου