«ΛΕΥΤΕΡΗ»

Λεύτερη

 

Θέλω να πάρω το στρατί κι από την πόλη ως κάτω

να πάω να ιδώ τη θάλασσα, να νιώσω, να πλαντάξω

από το κλάμα το πολύ κι απ’ την ανάγκη που ‘χω,

να νιώσουνε τα μέσα μου, τι πόθησαν, τι θέλουν...

 

Πίσω ν’ αφήσω το τραχύ κι άλλο να μη γυρίσω

ως να χαρώ τ’ ανείπωτο, ως να στενάξω, η έρμη

κι έτσι χορτάτη, να αισθανθώ, να ιδώ και να πονέσω

μέχρις αγέρας ν’ απλωθώ τι λεύτερη να νιώσω.

 

Να ιδεί χαρά το βλέμμα μου σαν θ’ αντικρίσει εκείνα

τα ουράνια τόσα θαύματα που καθρεφτίζουν μέσα

στη νύχτια τούτη θάλασσα, την εύμορφη πλανεύτρα,

που οι ποιητές την ύμνησαν και στον καμβά οι ζωγράφοι.

 

Κι άμα χορτάσω, να στραφώ να ιδώ βουνό, χαράδρες,

να ιδώ ποτάμια τι διψώ να μεταλάβω εκείνα

και να χαρώ με τ’ άγρια - να αγκαλιαστώ τ' αρκούδι

κι άμα τα ζήσω και χαρώ... χαρά κι ας αποθάνω!

 

©Λεμονιά Γεμουρτζίδου