«ΟΥΚΡΑΝΙΑ»

Ουκρανία

 

Ήθελ’ ανθός της Άνοιξης, σε απόλεμο έναν τόπο.

Ήθελα να μη γνώριζα, τι ψέγει η απανθρωπιά.

Τον λογοκόπο ψίθυρο με βλέμμα παντί τρόπω·

ήθελα, εκεί που χαίρεται η ζωή, με ανασαιμιά.

 

Κι ήθελα θύσανος βαθύς κει που ξεσπά ηλιαχτίδα!

Πού ρεύει τ’ άρωμα στη γης ο πι’ όμορφος ανθός.

Παρηγοριά τι σκέφτηκα που δε νογά η γραφίδα.

Που δε νογάει το πέλαγος, τι αξία έχει ο γιαλός.

 

Μιας ζωγραφιάς το σύννεφο σε πέλαγο του νόστου.

Βαρκούλα, δίχως άρμπουρο που κίνησε μεμιάς.

Στ’ άπειρα πέρα σύμπαντα η ναυαγός του αγνώστου.

Μελάνι εγώ, που γνοιάστηκε χαρτί, της ερημιάς.

 

Κι ο Έρωτας, που μας ζητάει πριν να χαράξει η μέρα.

Σαν η ψυχή μας, να ‘τανε νταντέλα - ο σκοτωμός!

Μαύρο πανί, τι ζήλεψες και τ’ άδραξε ο αέρας;

Άνθρωπε, δίχως άνθρωπο, τι μέλει ο ανθρωπισμός;

 

©Λεμονιά Γεμουρτζίδου

 

Photo by Laura Sheridan