«ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ»

Παράκληση

 

Σε τούτη των αστεριών 

την ώρα τη λαμπρότατη,

ας αντηχήσει η παράκλησή μου 

στην Πλατυτέρα των Ουρανών, 

κι ας κατοικήσει στις βαθύτερες εσοχές

της ανθρώπινής μου υπόστασης.

Χρυσοστόλιστη στο αίμα μου να κυλίσει 

και να αναδυθεί ως μία ισχυρή εσωτερική μου δύναμη,

που θα ξεπερνά τα όρια της ζωής και του θανάτου, 

αφυπνίζοντας το πνεύμα μου για να υφάνει τον δρόμο 

που θα με συνδέσει με τη μετάνοια, το Θείο, τη λύτρωση.

Εκεί στην άρρητη ερημιά, 

όταν γυμνή και αμίλητη 

τιμωρούμαι, αγρυπνώ, ονειρεύομαι, 

παράθυρα της νύχτας να ανοίξουν, 

να σπάσουν οι σκιές στου πανικού την αγκαλιά 

και άγγελοι να προστατεύσουν το απρόσιτο 

της ψυχής το αφανέρωτο.

Ο αλλόκοτος τριγμός του εσώτατου λίκνου μου, 

πύλη να γίνει μυσταγωγική για την αυγή του Επέκεινα. 

Και στη λαχτάρα μου να φτερουγίσω σαν αετός, 

με τρικυμισμούς να ραγίσει η γης,

τα άστρα να τρεμουλιάσουν, 

παρασέρνοντας μαζί τους, 

τους λυγμούς μου, τις ενοχές μου, τους οδυρμούς μου.

Κι εκεί…

Στων χρησμών τα χάσματα και στα πανάχραντα αινίγματα,

που σμίγουν όλα τα μονοπάτια των δακρύων,

Ναϊάδας ακρογιάλι να γενεί η φρικτή, 

αποσπασμένη χώρα της Θούλης.

Κι εγώ, η ανάξια, η αμαρτωλή, 

μες στο άσπιλο σκοτάδι, 

διάφανη σαν νεφέλη, 

να ανυψώσω τα χέρια με ευλάβεια 

και  με χαρά να αναφωνήσω, 

εδώ σε βρίσκω, Κύριε, 

στο θαλερό της μνήμης καταφύγιο.

Αμήν

 

©Λεμονιά Γεμουρτζίδου

 

Painting by Arthur Braginsky