«ΔΟΚΙΜΑΣΙΑ»

Δοκιμασία

 

Περνώ τις μέρες σε μια βασανιστική ανάπαυση

Στου σκοταδιού την εσχατιά τις νύχτες ξαγρυπνώ

Προκλητική στέκεται στο περιθώριο άγρια η σιωπή

Στερημένη από ύπνο τρέχουν οι σκέψεις αλλόφρονες

Μεθυσμένος ο πόνος κούρνιασε στα σπλάχνα

Στις άκρες των ρυτίδων σκάλωσε η ταλαιπωρία

Λούφαξε ο καημός στις κόρες των ματιών

Τις ίριδες η πικρία σκυθρώπιασε

Αυλάκωσε ο βάσανος το πρόσωπο

Τα γιώτα, τα ύψιλον, τα ήτα

Της θλίψης, της οδύνης, της λύπης

Ξεκίνησαν το λυγμικό τραγούδι τους

Τρυπώνοντας με μαεστρία στο αναφιλητό μου

Αποκαμωμένη από ανασαιμιές βαριές

Πώς να αντέξω τα ακονισμένα μαχαίρια

Που ασελγούν στο σώμα μου

Πυρώνοντας την καρδιά μου

Πώς να νιώσω το ανάλαφρο χέρι

Μυστικά να σέρνει το βάρος

Κάνοντας το πικρό γλυκό

Πώς να ζητήσω από το απομεινάρι του χρόνου

Άδυτο να διεκδικήσει στα άδυτα των αδύτων 

Για να λαξέψω την ύστατη δύναμή μου

Σε έναν πανάρχαιο πυρσό 

Που θα φωτίσει του σκόρπιου μυαλού μου τους λαβυρίνθους

Για να ανάψω της αχτένιστης ψυχής μου τα αποκαΐδια 

Βάτους απέραντους να κάψω  

Που ξέρασαν φλόγες ματωμένες

Φαρμακώνοντας ένα νιο φεγγάρι

Και αναρίθμητα αγκάθια γέννησαν

Ανατριχιάζοντας ένα ταλαιπωρημένο κορμί

Φοβάμαι πως άκαρπες θα ‘ναι οι προσπάθειές μου

Πολλά τα χρωστούμενα

Τα τιμαλφή αβέβαια

Ανάμεσα στη λευκή φωτιά των αστεριών

Και στη μαύρη λυδία πέτρη

Αθέατο στέκει μετέωρο του Θανάτου το κεντρί

 

Καιρός να συμφιλιωθώ με τον Θεό…

…Ευχαριστώ για όλα να του πω.

 

©Λεμονιά Γεμουρτζίδου

 

Painting by Vito Loli