«ΕΠΙΚΟΥΡΙΚΟ»

Επικουρικό

 

Απόψε, που οι σταγόνες βροχής συντρίβονται στα παραθύρια

και γίνονται στιγμές και θύμησες πανάρχαιων αναμνήσεων, 

παραλληλίζω τις εντυπώσεις καθώς με τις υγρές πινελιές ζωγράφου, 

σε γκρίζα φθινοπωρινή της δημιουργίας μέρα.

 

Εγώ, να ξέρετε, τη μυρωδιά του χώματος την οσφραίνομαι 

ως μία υπόσχεση, σαν δηλαδή η βροχή να προσκαλεί τις σκέψεις μου,  

με τις αναμνήσεις να παίζουν κρυφτό - σαν το ελληνόπουλο, 

που έτρεχε να κρυφτεί στα δρομάκια των αρχαίων Αιγών,

με τα λασπωμένα σανδάλια, 

μα με το πλατύ της ευτυχίας χαμόγελο και το καθάριο βλέμμα.

 

Έτσι, συμπεριλαμβάνοντάς σας επικουρικά στις σκέψεις μου:

όπως οι σταγόνες της κάθαρσης θα σχημάτιζαν ρυάκια και ποτάμια, 

καθιστώντας μας έρμαια του αναπόδραστου, 

νοερά θα σας ήθελα κατά της σιωπής τόσο που, 

καθώς το φως της ημέρας θα έσβηνε αργά και η νύχτα 

θα προετοίμαζε την επόμενη κίνησή της, 

οι μετέπειτα χειμαρρώδεις σταγόνες να γίνονταν αστέρια 

που θα έλαμπαν στον καμβά του εντός μας αξιακού ουρανού

ως μία μετουσιωμένη, επίμονα διασταλτική στιγμή μεταμορφωτικής  

αδάμαστης δύναμης, με γνώμονα πάντα: 

όλα για τον άνθρωπο.

 

Ανυποχώρητη, 

στο υδαρές γκρίζο σας προσκαλώ, εγώ...

το κοριτσάκι των Αιγών,

με τα λασπωμένα από τη βροχή σανδάλια

και το πλατύ μακεδονίτικο χαμόγελο. 

 

©Λεμονιά Γεμουρτζίδου

 

Painting by Angel Kourkoulou