«Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΤΟΥ ΜΕΤΑΝΑΣΤΗ»

Η γυναίκα του μετανάστη

 

Συγγνώμη πρέπει να ζητήσει η μοίρα από μένα 

που μ’ άφησε μονάχη μου σε σπίτια ερημωμένα.

Κανείς, ποτέ δε γνοιάστηκε να πει, πώς τα περνά; 

Μονάχα οι γύρω βιάζονταν να κρίνουν αυστηρά.

 

Συγγνώμη πρέπει να ζητήσει η Μοίρα, από μένα 

κι ας φρόντιζε μονάχη της για τούτα τα γραμμένα. 

Να μη μου στέκει εδώ κανείς - λες κι ήμουν η Αμαρτία, 

που απέριξαν σαν μοναχή σε κάποιαν εκκλησία.

 

Όμως... εγώ τους συγχωρώ, δεν περιμένω κάτι. 

Κόλαση και παράδεισος μου κλείσανε το μάτι! 

Μα κι αν η μοίρα, το ‘θελε για πάντα να προσμένω,

αχ! σαν τα μάτια μου κλειστούν ερωτευμένη μένω!

 

Κήπος θα γίνω ξερικός στις εσχατιές του κόσμου, 

μίσχος διψώντας για βροχή σ’ ένα κλωνί του δυόσμου. 

Του μετανάστη η σύζυγος, θάλασσα αγριεμένη!

Ό,τι αγαπά και λαχταρά, λατρεύει να προσμένει.

 

©Λεμονιά Γεμουρτζίδου

 

Painting by Cino Morrone