«ΜΟΝΑΧΗ»

Μονάχη

Αυτή τη νύχτα, η καρδιά μου αντηχεί

σαν τον ήχο παλιού γραμμοφώνου,

που ξέμεινε απ' έρημη μνήμη

στον χωροχρόνο.

Η μοναξιά έχει τη δική της μελωδία.

Στην αγκαλιά της νύχτας, αφήνομαι

με συντροφιά τον άνεμο

και με τις σκέψεις, να πετούν σαν πουλιά

που ψάχνουν τόπο, να φωλιάσουν.

Υπαινίσσομαι μία ανανέωση, εγώ

η ενσαρκωμένη τη μοναξιά, κι όποτε

κάποιο νυχτολούλουδο βλαστάνει

και οι ρίζες του

αγκαλιάζουν τη σιωπή μου,

ανθίζω στο χώμα της μοναξιάς,

γοερά κλαίγοντας.

Εγώ, η μονάχη...

Ζωγράφος Νικόλ Ρουμελιώτη

Σύμπαν Λέξεων