«Ο ΑΔΩΝΙΣ»

Ο Άδωνις

 

Ήταν ωραίος, σαν Άδωνις.

Η κορνίζα, του χαμόγελού του, θελκτική.

Και τα χυμώδη χείλη… αχ γι’ αυτά τα χείλη

πόσες χιλιάδες ποιήματα θα έχτιζε, σκέφτηκε

αλλά, να, κάτι τη βασάνιζε σε κείνον.

Η υψιτενής εικόνα του, η κυπαρισσένια…

Το χορογραφικό όλο χάρη περπάτημά του…

Κάτι! κάτι δεν της κολλούσε, δεν έδενε

με το άθροισμα της ύπαρξης, με το όλον!

Κατά τη γνώμη της, πάντα, γιατί… οι φίλες της

και οι πέριξ αυτών θαυμάστριες

γλώσσες φωτιάς ξανάσαιναν, σε κάθε βήμα του,

σε κάθε αφηρημένο κοίταγμά του.

 

Και ό,τι είχε διανύσει το μισό του κλαμπ,

ήρθε η αντίφαση…

Η μοιραία εκείνη πρώτη κίνηση,

στάθηκε η αιτία να γκρεμίσει τ’ όνειρο,

με κείνο το απότομο σπάσιμο του καρπού

και το σεσημασμένο λίκνισμα του υπέροχου γοφού του…

 

Αχ! αυτά τ’ αγόρια…  

 

©Λεμονιά Γεμουρτζίδου

 

Painting by Raffi