«ΙΧΝΗ ΣΤΗ ΣΚΟΝΗ»

Ίχνη στη σκόνη

 

Κάθε που έφευγες,

ακολουθούσα τη διαδρομή σου

συλλέγοντας 

ό,τι δικό σου ξανάσαινες

και που παράπεφτε

στην άκαρπη των βημάτων σου

σκόνη.

 

Τότε ήταν, 

που ο σιγαλός άνεμος

μου σιγοψιθύρισε, πως

την πεζογέφυρα των ονείρων μου

μην τη διαβώ

δίχως περίσκεψη.

 

Έκτοτε,

συναισθηματικά σε εκ-ποίησα.

 

Αναγεννήθηκα στην αναμονή, 

πως δεν θα σ’ έχω,

γι’ αυτό πλέον

γίνομαι ρίζα τις νύχτες

και φυτρώνω

στη σκόνη που μ’ άφησες,

στη στερημένη κλίνη.

 

Αυριανό το ταξίδι μου,

με μετέωρο βήμα.

 

Δεν σ’ αγαπώ.

 

©Λεμονιά Γεμουρτζίδου