«ΕΡΩΤΕΣ»

Έρωτες

 

Οι έρωτές μου, κύματα,

φιλιά δροσιάς στα χείλη,

ξημέρωμα και δείλι.

 

Στα νοερά τ’ απόνερα 

του νου μου, φέρω μέσα,

στης ζήσης μου την τρέσα.

 

Και προσδοκώ, αργώντας πια,

τη μέρα που θα πάψω...

για εκείνα όλα να γράψω.

 

Τ’ αρσενικά τ’ ανόρεκτα

θ’ αφήσω μόνο απ’ έξω,

Με ζέση θα προστρέξω

 

σ’ εκείνους όπου πόθησαν

κι αγάπησαν το θήλυ.

Να θέλουν και οι γρύλοι

 

ν’ αναπαράγουν στα έλυτρα!

Να μάθει ο κόσμος όλος!

κι ο Έρως τοξοβόλος,

 

πως γράφω για τους έρωτες,

μέρες, μήνες και χρόνια.

Με καύμα και με χιόνια.

 

Οι έρωτές μου, διάπυροι.

Δε νοιάζονταν για βέρες.

Διάττοντες ήταν αστέρες.

 

©Λεμονιά Γεμουρτζίδου