«ΣΚΙΕΣ ΤΗΣ ΝΥΧΤΑΣ»

Σκιές της Νύχτας

Πρόσωπα γύρω, συγκεντρωμένα στην αχλύ.

Tα μάτια τους φεγγοβολούν, αντίκρυ στα αναμμένα κεριά

και οι σκιές μεγαλώνουν - ψηλές και απειλητικές,

θολές σιλουέτες που χορεύουν στον ρυθμό των ανέμων.

Μια νύχτα αγριεμένη,

που η θάλασσα βρυχάται του θανάτου τους ήχους,

που οι ψυχές μας κουβαλούν τις ιστορίες τους -

χαμένοι ναυαγοί στα υπερπόντια της μοναξιάς νησιά.

Αύριο πάλι… η ελπίδα θα ξαναγεννηθεί με την αυγή,

μα τώρα το σκοτάδι έχει το δικό του μερίδιο στην ψυχή.

Κλείσε τα μάτια, όπως το φύλλο που πέφτει στο χώμα,

στην αφάνεια του χρόνου

κι άφησε τις σκέψεις να κυλήσουν σαν νερό.

Η φωνή της νύχτας μιλάει - μη φοβάσαι τα όνειρα.

Πρόσωπα γύρω

και οι σκιές που μεγαλώνουν, πληθαίνουν, απειλούν.

Τις άγριες νύχτες, κρύβονται οι φόβοι

τα όνειρα σκιρτούν σαν σπουργίτια μες σε θρόισμα.

Η θάλασσα μουρμουρίζει τα μυστικά της,

κι εμείς, μάρτυρες σε έναν χορό παρόμοιο,

θα χτίσουμε στις άμμους του χρόνου

τα κάστρα που θα αντέξουν τις καταιγίδες.

Μα η νύχτα φέρνει τα μυστικά της,

καθώς τα πρόσωπα χαμογελούν,

σαν φίλοι που απομακρύνονται,

θυμίζουν, αλλά ποτέ δεν ξεχνάνε.

Σύμπαν Λέξεων