«ΤΟ ΚΑΚΟ»

Το Κακό 

 

Πώς τα μάτια σφαλώ, με το τέλος της μέρας, 

πώς με πνίγει η ερμιά κι ο βαρύς ο αέρας!

 

Με σφυγμούς ενοχής, η καρδιά μου χτυπάει, 

φόβου σύννεφο γκρι τ’ όνειρό μου χαλάει. 

 

Μένω ακοίμητη πια, σε ασυντρόφευτη κλίνη, 

μια Σκιά πολεμώ την ψυχή μου που γδύνει. 

 

Η Σκιά που διψά τη ζωή μου και θέλει,

το Κακό που ποθεί και που δεν αναστέλλει.

 

©Λεμονιά Γεμουρτζίδου