«ΒΡΑΔΙΑ ΠΟΙΗΣΙΣ»

Βραδιά ποίησις

 

Με ποίηση πάλι αρχίσαμε την όμορφη βραδιά

μες σε μιαν αίθουσα ζεστή, κατάφορτη απ’ ανθρώπους. 

Για τα ταξίδια λέγαμε και για τους ξένους τόπους 

κι ύστερα, καλοδέχτηκα τι μου ‘λεγε η καρδιά.

 

Σκίρτησε κάτι μέσα μου κι ο λογισμός μου - ευχή. 

Τόσο, που σαν συνέχιζες τον μύθο ν' αναπλάθεις, 

ένοιωσα στον παράδρομο του νου μου πως εστάθης.

Γι' αυτό, κι αμέσως φρόνησα να πω μια προσευχή.

 

Τότε, τα γύρω αλλάζανε και το τοπίο μ’ αρνιόταν, 

κι εσύ - σαν κάποιο χάραμα που δεν είχα προλάβει –

ήσουν κει μέσα θάλασσα κι εγώ μικρό καράβι, 

που, στο σφοδρό του έρωτα το κύμα, θα χανόταν.

 

Κι ύστερα, χειροκρότησαν τους ποιητές του απείρου 

μα... κι αν βρισκόμουν εκειδά, το ‘χα σχεδόν ξεχάσει! 

Και ποιητές κι επίλογους, μόν’  ένιωθα απ' τα δάση 

τον άνεμο, που δρόσιζε τις παρυφές του ονείρου...

©Λεμονιά Γεμουρτζίδου