«ΕΡΩΤΟΧΤΥΠΗΜΕΝΟΣ ΖΩΓΡΑΦΟΣ»

Ερωτοχτυπημένος ζωγράφος

 

Λαχταρώντας μια σχέση βρήκε μια ποθητή.

Στην ερήμην υπόσχεση λίγο πριν απ’ το δείλι.

Θέμα σαν απ’ αμάρτημα που δεν είχε σκεφτεί.

Κι όλα αυτά, γιατί πόθησε τα δροσάτα της χείλη.

 

Των σωμάτων τα χρώματα ζωγραφίζει με φως.

Να μπορεί, το βλέμμα της ν’ αγναντεύει, το ευήλιο.

Μα... τ’ ανέφικτου η βάσανος, που ‘χε γίνει καημός,

όπως τ’ άνθη, τον μάραινε, στο σκιερό και τ’ ανήλιο.

 

Να κοπιάρει το σώμα της προσπαθεί στον καμβά.

Στο δικό του, αναπόκριτα λάθος χρώματα βάζει.

Παρασύρεται. Οργίζεται. Λέει πως όλα θαμβά,

χρωστικά που χαλάσανε και γι’ αυτό ξεθωριάζει.

 

Στην παλέτα αναδεύει με πινέλα στεγνά.

Κάθε χρώσης τα αισθήματα, μοναξιάς λάδι σκούρο.

Βάφει σβήνει ξορκίζει και την βάζει πλαϊνά.

Γυμνός δίπλα μ’ ανάστημα κι έλξη, μοιάζει με Κούρο.

 

Κλίνη χτίζει στον πίνακα και στο μέσον αυτή.

Τα γυμνά τους τα σώματα να φαντάζουν ως ένα.

Στ’ αναπόκριτο, εκείνος της ζητεί να εξαφτεί. 

Αποστρέφει το βλέμμα της, στης βαφής τα εξημμένα.

 

©Λεμονιά Γεμουρτζίδου

 

Painting by Dorina Costras