«ΠΡΟΤΡΟΠΗ»

Προτροπή

Οι στίχοι μου, του βίου ήταν οι θύμησες,

που δόθηκαν στη διάθεση τ’ ανέμου.

Φορές θύμιζαν πράξεις του πολέμου,

που μέσα τους, ιαχές στέλναν τ’ αλλόκοσμα.

Για τα φαιδρά μιλούσαν και τ’ αθέμιτα,

που έδιναν πληγές σαν από κάμα.

Βαθιές τόσο, που της ψυχής το σκάμμα,

μηδέποτε αναθάρρησε και ανέκτησε.

Μαβής! Με αστέγνωτη μελάνη, ο λόγος μου

σε σύγκριση με κείνη του θανάτου.

Ξενύχτισε η ψυχή σε γκρέμι κάτου,

προτού να αποδοθεί η ορθή του διάσταση.

Γι’ αυτό, νιώθω για πλήρωση μι’ ανάγκη μου,

στον χρόνο που μου μένει, πριν να πάψω,

για όλα κείνα τ’ άδικα να γράψω,

σε δυο μονάχα λέξεις. Ζήστε! Νιώσετε!

Σύμπαν Λέξεων