«ΝΥΧΤΟΒΑΤΙΣΣΑ»

Νυχτοβάτισσα

Βυθίστηκα σε μια μεθυστική σκοτεινιά,

πιο δυνατή από κάθε αίσθηση.

Σε ένα οδυνηρό ταξίδι

μες στη βρόμα και στη λάσπη.

Μια νυχτοβάτισσα,

που φοβάται το χάραμα

και λατρεύει το μούχρωμα.

Μία απόκληρη, φαρμακωμένη

από εφιαλτικούς ψιθύρους και φρικτά όνειρα,

που μαυρίζει τις φλέβες της

με στάχτη από τη ρίζα της φωτιάς,

και ξυπόλυτη λικνίζεται αθέλητα

στον ρυθμό της νυχτερίδας.

Ένα παιδί της ερημιάς,

που κοιμάται τη μέρα και τη νύχτα κυνηγά.

Μια άρρωστη ψυχή,

που σαστίζει στο φως από ακόρεστη δίψα

και στο σκοτάδι πεινά σαν λιμασμένος λύκος.

Μάρτυρες, της απέθαντης τυραννίας μου,

τα βάσκανα αστέρια που με σημάδεψαν.

Το φανέρωμα της αυγής,

στιγμή ιερή.

Μία λιγοστή στιγμή λυτρωτική για έναν κολασμένο ύπνο,

όπου ονειρεύομαι με το ένα χέρι να σκοτώσω την αγάπη

και με το άλλο να βρω γη σε μια παράξενη καταιγίδα.

Προσκαλώ τον Θάνατο,

στη μυστική μου κρύπτη,

να με απαλλάξει από τη θλίψη.

Μουσκεμένη τρέμω για το τίποτα,

νεκροζώντανη ξαπλώνω με τα φίδια.

Ξύπνα κόρη,

έλα στα συγκαλά σου

…όνειρο ήτανε!

Όνειρο;

Όχι μάνα

…εφιάλτης ήταν!

Με στράγγισε το απόκοσμο…

Σύμπαν Λέξεων