«ΕΝΔΟΝ»

Ένδον

 

Νεμέα.

Μόνο με τα χέρια.

Ένα δέρμα που σκίζεται στα δυο,

για να φανεί το ανίκητο.

 

Λέρνη.

Κόβω τον χρόνο.

Το αίμα κυλάει αντίστροφα.

Η πληγή καθρεφτίζει το άπειρο.

 

Κερύνεια.

Μια χρυσή λάμψη στο δάσος.

Δεν κυνηγώ το ελάφι.

Ακίνητη, γίνομαι η φυγή του.

 

Ερύμανθος.

Χιόνι. Απέραντη σιωπή.

Το κτήνος παγώνει μες στον νου,

πριν προφέρει το όνομά μου.

 

Αυγέας.

Το βάρος των αιώνων στους στάβλους του.

Δεν ζητώ νερό να με πλύνει.

Σπάω το φράγμα· γίνομαι εγώ το ποτάμι.

 

Στυμφαλία.

Χάλκινα φτερά σκίζουν τον αέρα.

Χτυπώ τα κρόταλα της μνήμης. 

Οι σκιές τρομάζουν και γίνονται φως.

 

Κρήτη.

Ο ταύρος βρυχάται μες στα σπλάχνα μου.

Γερά τον κρατάω από τα κέρατα,

μέχρι να γαληνέψει η θάλασσα εντός μου.

 

Θράκη.

Τα άλογα μασούν τη σάρκα του χθες.

Πέταξα σε αυτά, τις παλιές μου λέξεις.

Τώρα διψούν για ουρανό.

 

Ιππολύτη. 

Μία ζώνη λύνεται στο κενό.

Δεν υπάρχει λάφυρο·

μόνο η συμφιλίωση με το κρυφό μου σκοτάδι.

 

Γηρυόνης.

Τριπλό εγώ, που ζητά να κατέχει.

Το άφησα να σβήσει στη Δύση,

γυμνή από βάρη.

 

Εσπερίδες.

Το φορτίο του Άτλαντα.

Τα χρυσά μήλα δεν αγγίζονται.

Λάμπουν μόνο σε κλειστά μάτια.

 

Πύλη του Άδη.

Ο Κέρβερος.

Δεν τον αλυσόδεσα.

Του ψιθύρισα: «Είμαι εδώ».

 

Το σκοτάδι

…φως.

 

©Λεμονιά Γεμουρτζίδου