«ΑΧΙΛΛΕΩΣ ΚΗΡ»

 Αχιλλέως  κηρ 

 

Είμαι η ροή…

Το πηχτό, μαύρο ποτάμι,

που γυρνάει προς τα πίσω.

Ένα ρεύμα πικρό,

που λασπώνει τις φλέβες

και παγώνει το φως.

Κάθε στάλα και σκουριά.

Κάθε βάρος και στάλα.

Το αίμα που χάνει

την αρχαία του ανταύγεια,

που σβήνει τη νιότη

και τη γαία νοτίζει. 

Είμαι ο παλμός…

Ο τυφλός φλεβοκόμβος,

που σκάβει στο στήθος.

Ένας τόνος σταθερός,

που χτυπάει στις πύλες

και ζητάει το κορμί.

Κάθε κτύπος και σπάσιμο.

Κάθε τρόμος και κτύπος.

Η φωτιά που στερεύει,

από φως και από αίμα.

Που κυρτώνει το μέταλλο 

και μετράει το μηδέν. 

 

Είμαι ο σφυγμός...

Το κρυφό, ύστατο τρέμουλο

στην αρτηρία του μύθου.

Μία κλωστή που τεντώνει,

ένας στερνός στο σκοτάδι σπασμός,

πριν την πρώτη, της σιγής, γραμμή.

Κάθε ταλάντωση και λιγότερη ανάσα.

Πιο κοντά στο χώμα κάθε ταλάντωση.

Το έσχατο σημάδι, 

πως το σώμα θυμάται,

πριν το πνεύμα παραδώσει

στην απόλυτη παύση.

 

Είμαι το ρίγος...

Το δηλητήριο της σκουριάς,

του οξειδωμένου βέλους

στην τετρωμένη πτέρνα.

Ο άτακτος μετρονόμος,

που αλλάζω την πορεία του χρόνου

και διεκδικώ το τέλος της αθανασίας. 

Κάθε συστολή άμυνα στην πληγή.

Τρομάζει τη σάρκα κάθε διαστολή.

Λυγίζω ενός ημίθεου την καρδιά, 

σπάω μία πανοπλία ζωής, 

ένα αΐδιο αστέρι σβήνω

και αλλάζω τον ρου της ιστορίας

στο αδηφάγο παλάτι της πτώσης. 

 

Ναι! Είμαι εγώ

...η σκουριά και το αίμα.

 

 ©Λεμονιά Γεμουρτζίδου