«ΛΑΜΠΥΡΙΔΑ»

Λαμπυρίδα

 

Εσύ

...εκεί, 

στον κήπο της νυχτιάς, 

με τα σκοτεινά νερά,

λουσμένη και γυμνωμένη

στο χρυσάφι του Καλοκαιριού,

ακούραστη και άμορφη,

σαν λέξη που πηγαινοέρχεται

λιγάκι μπρος, πίσω λιγάκι,

κύκλους φέρνεις επίμονους,

σαν σε αέρινη χορογραφία.

Φευγαλέα ακροβατείς πάνω 

από τις άσπιλες θίνες,

από τα ανθισμένα σκίνα,

από τις αργυρόφυλλες λεύκες.

Στης νύχτας την απεραντοσύνη

νιώθεις τη δύναμη του σύμπαντος, 

φθόγγους μυστικούς αφουγκράζεσαι, 

ακούς τους γλυκούς κυματισμούς της φύσης,

βλέπεις όσα δεν χωρούν στα σύσκια.

 

Η ανθρωπότης

...εδώ,

στο σπήλαιο του λογισμού

με τις ακάλυπτες ώρες,

γεμάτη νοσταλγία ανεπανάληπτη

ξεπλένει στα απόνερα

εκείνα που λησμόνησε, 

όσα δεν κράτησε, 

αυτά που προσπέρασε.

Σε νυχτερινό μινόρε

κυκλικής τροχιάς,

χωρίς εσωτερική καθοδήγηση,

απαθής μες στην άγνοια

κυνηγά στο κατασκόταδο

πρόσκαιρα όνειρα,

ψήγματα ψυχής,

ανίερους πόθους,

καύματα μεσονυκτίου.

 

Κι εγώ

...πέρα στο ανάθεμα,

πίσω από πόρτα κλειστή

σε ανήλεο δωμάτιο σκοτεινό,

σχοινοβατώ πάνω από το κενό

όσο η σκιά μεγαλώνει.

Ακατανόητα κυριαρχεί

ο φόβος του θανάτου,

το δέος και η σιωπή, 

η πίκρα της ζωής.

Μάταια απογυρεύω,

στων θρήνων το απαύγασμα,  

την ελπίδα στην αγκαλιά της εσπέρας,

την παιδική αθωότητα,

την ξεχωριστή στιγμή

όταν σε έβλεπα αστεράκι 

να στριφογυρνάς,

σαν πρίμα μπαλαρίνα,

στο άπλετο σκοτάδι.

 

Δεν θυμάμαι

...πότε σταμάτησα

να σε βλέπω.

Φοβάμαι 

...πως σε ξέχασα

Λαμπυρίδα.

 

©Λεμονιά Γεμουρτζίδου

 

Ζωγράφος Γιάννης Νίκου