«ΥΠΑΡΞΗΣ ΖΑΤΡΙΚΙ»

Ύπαρξης ζατρίκι

 

Πάνω σε μαυρόασπρο Σύμπαν Κόσμου, εκεί όπου οι μοίρες τέμνουν, σαν γεωμετρικές γραμμές, τις σιωπηλές των αντιθέσεων ζωές των θνητών, στήθηκε με ασφυκτικές ανθρώπινες οντότητες, και κάτω από το άγρυπνο βλέμμα του κερασφόρου Θεού, η πιο αμείλικτη παρτίδα, ίσαμε να αναδυθεί το άρρητο μιας μυστικής ολιστικής αλληγορίας.

Στη διπολική σκακιέρα, καμωμένη από την «πέτρα της ειρήνης», υψώθηκαν και τα τριάντα δύο πεσσούς· τα πιόνια της θυσίας, οι τρελοί δρομείς, οι αιφνιδιαστικοί ίπποι, τα βαριά κάστρα, οι σημαντικοί βασιλιάδες, οι αντίπαλες ντάμες και, άκρη - άκρη απρόσωπος παρατηρητής, ο ανηλεής αντίμαχος· η προσωποποίηση του Χρόνου, της Μοίρας, του Φόβου. Ο αντικρινός, ο άσαρκος αμφισβητίας που με μαθηματική ακρίβεια σφάλματα απαριθμεί, αντοχές λογαριάζει, στήνει δόκανα.

Στο λευκό τετράγωνο, με ώμους κυρτούς, λυγισμένους από το ασήκωτο βάρος των λαθεμένων αποφάσεων και τα παράσημα των χαμένων μαχών, στέκει η μαύρη βασίλισσα. Στα μάτια της, δεν λαμπυρίζει η σπίθα του θάρρους, αλλά το σκιερό της αποτυχίας. Ντυμένη με το ρούχο της δυσθυμίας, το σώμα της εκπέμπει μιαν απέραντη απελπισία. 

Έντρομη, βήμα - βήμα δισταχτικά στον σκακιστικό  Τάρταρο, αναζητά μιαν ανέλπιδη φυγή από τον πόνο και τη δυστυχία.

Το πνευματικό παιχνίδι της τρώει τα σωθικά. Ριγεί σε κάθε κίνηση του αόρατου διεκδικητή. Κάθε τετράπλευρο μία διάβαση της θηλιάς στην αυστηρή της σιωπής συμμετρία. Κάθε ελιγμός μία παράταση του τέλους στη μοιραία του χρόνου μετρική, καθώς οι αξιωματικοί παραδίνονται, αποκεφαλίζονται τα άλογα, οι πύργοι γκρεμίζονται, νιώθει ολομόναχη και κυκλωμένη στο σκοτάδι της ήττας. 

Ασάλευτη, κοιτάζει το πέτρινο πεδίο· τα θυσιασμένα πιόνια, 

τις άδειες των τρελών γραμμές, τα αδιέξοδα χαρακώματα και από το σαράκι η ράχη γέρνει πιότερα.

Η συντριβή καθρεφτίζεται στην παγερή της ματιά, το εγκεφαλικό μαρτύριο αντανακλάται στο στιλπνό  του λευκόλιθου, όπου οι σκιές του παρελθόντος λικνίζονται στον λοίσθιό τους χορό, όσο ο αθέατος συμπαίκτης με το ψυχρό του χέρι τη σπρώχνει στο χείλος του γκρεμού, απαιτώντας να ενδώσει στης αιχμαλωσίας την απολησμονιά.

Κάθε δευτερόλεπτο που κυλά στην κλεψύδρα αδυσώπητος εχθρός, κάθε λεπτό που φεύγει η φθορά των πάντων, κάθε ώρα που περνά τρόμος βουβός. Όμως εκεί που ατενίζει μόνο το κενό, ένας υπόκωφος κραδασμός, μιας βαθιάς γνώσης, ταράζει τη χωροταξία της σιωπής.

Ναι! Το ζατρίκι ύπαρξης, αβλεψίες δεν συγχωρεί. 

Εδώ σε τούτο το σκιαυγές Σύμπας η απώλεια γεννά τη στρατηγική. Ο μικρός θάνατος γίνεται η μεγάλη ανάσταση στην ανατριχιαστικότερη στιγμή της παρτίδας. 

Η σκυθρωπή ρήγαινα αποκηρύσσει τον πεσιμισμό που μοιάζει νομοτέλεια, σπάει τα δεσμά του νου, πετάει το ντύμα της θλίψης, αρνείται να γίνει το θύμα μιας προδιαγεγραμμένης κίνησης. 

Το εσώτερο σκίρτημα της ανάδειξης του έμφυτου ταλέντου, τη σηκώνει ολόρθη. Ανακτά τον αρχέγονο βασιλικό της χαρακτήρα και περήφανη στέκει, σαν μελανός μαγνησίτης, ενάντια στις ριπές της καταιγίδας.

Εκεί στην απόλυτη αναγνώριση, πως ο μεγαλύτερος πολέμιος είναι το καθρέφτισμά της· ο εαυτός της, ο ανεπίγνωστος αντίζηλός της. 

Καθάρισε ολόγυρά της το πεδίο από τα θραύσματα των σπαραγμάτων που κυοφορούσαν οι άυπνες νύχτες της, τον χλευασμό της ειμαρμένης που γέμιζε με αμφιβολίες το ριζικό της, τον ανάλγητο διώκτη που δοκίμαζε τις ψυχικές αντοχές της.

Φλογερή, άγρια, ατίθαση, με μιαν ανείπωτη κίνηση ανατρέπει την ισορροπία του σκακιστικού της ζωής πίνακα. Όταν το τελικό «ρουά - ματ» αντηχεί στον χώρο, κοιτάζει κατάματα το σκοτάδι και η αλήθεια ξεσπά σαν κεραυνός. 

Οι ψεύτικοι προστάτες, οι άθεοι βασιλιάδες, οι μοχθηροί επικριτές καταρρέουν σαν χάρτινα είδωλα. Ξαπλωμένοι οι πεττοί, άψυχοι, νικημένοι μαρτυρούν το τέλος της ψευδαίσθησης.

Δεν την κατατρόπωσε το παιχνίδι. Εκείνη το κυρίευσε.

Η ζοφερή άνασσα επικρατούσα ερειπίων, κέρδισε το δικαίωμα να ορίζει αυτούσια τους κανόνες της ζωής της.

 

Φίλος παντοτινός, αιώνιος εχθρός

...ο ίδιος μου ο εαυτός.

 

©Λεμονιά Γεμουρτζίδου

 

Art by Igor Voloshin