«ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΤΑ ΧΑΡΑΜΑΤΑ»

Πριν από τα χαράματα

Απόψε κλαίω για ‘σένα, αγάπη μου.

Που του θανάτου ο άγγελος κοιμίζει.

Πώς λιγοστεύω απόψε και σκορπίζομαι,

σαν έπαψε η ψυχή μου πια να ελπίζει.

Η ερημία της ψυχής στο βλέμμα σου.

Πώς φόρεσες τ’ ακάνθινο στεφάνι;

Μορφή σεπτή νεκρού που λούστηκε

μυρωδικά το σώμα και λιβάνι.

Ποιο μάτι να σε μίσησε και βάσκανε;

Ποια Μοίρα δεν σεβάστηκε και πήρε;

Ο Χάρος κι αν σε πόθησε και σ’ άδραξε,

στην κλίνη του Θανάτου Αυτού γείρε.

Και σιώπησε γι’ απόψε, μην ταράζεσαι.

Η πρώτη νύχτα δύσκολη θε να ‘ναι.

Να ξέρεις· όπως μίσεψες κι ορφάνεψα,

με νοιώθω σαν νεκρή μαζί να πάνε.

Εκεί, που βασιλεύουνε τ’ ανήλιαγα,

χαρά ‘κει που δεν πιάνει παρά πόνος.

Σ’ αυτά τα σκότη πρόσμενέ με αγάπη μου.

Εκεί. Για να μην νιώθεις άλλο μόνος.

Art by Luis Royo

Σύμπαν Λέξεων